Mijn naam is Moekri Aswa.

Ik kwam als kind vanuit Cianjur, Indonesië, met de boot naar Suriname. Zoals velen van onze voorouders vertrok ik met een valse belofte: werk, hoop en een beter leven. Maar toen ik aankwam, begreep ik dat het beloofde paradijs niet bestond. Ik had geen naam meer. Ik werd een nummer. Ik kwam terecht op suikerplantage Mariënburg, waar het werk zwaar was en de dagen lang waren. Teruggaan was na mijn contractperiode geen echte optie meer. Zoals voor zoveel anderen werd Suriname de plek waar ik opnieuw moest beginnen. Waar ik moest leren leven met wat ik had verloren, maar ook met wat ik nog kon opbouwen.

Na mijn tijd op de plantage ging ik werken als tuinman. Daar ontmoette ik een vrouw met wie ik mijn leven zou gaan delen: mijn Marie. Zij was eerder getrouwd geweest en had al kinderen uit dat huwelijk. Maar wij kozen voor elkaar. We waren verliefd. In een tijd waarin moderne gezinnen nog niet bestonden, koos ik ervoor mijn eigen naam niet door te geven. Ik offerde mijn naam op, zodat mijn kinderen één achternaam konden dragen. Ik heb uit liefde mijn naam gewist. Generaties later brengen mijn achterkleinkinderen die naam uit liefde weer terug. Papa Aswa is een eerbetoon aan al onze Surinaamse voorouders. Aan hun moed, hun offers, hun liefde en alles wat zij hebben doorgegeven. Soms in woorden, soms in stilte, soms via muziek, smaken, geuren en herinneringen. Papa Aswa is een Surinaams familieverhaal. Een eerbetoon aan de Surinaamse keuken en cultuur.

De plek waar de Surinaamse keuken haar kroon opnieuw opeist.